‘’Ik vind deze blog een van de moeilijkste om te schrijven, omdat dit heel persoonlijk is en hele zware tijden voor mijn zijn geweest.’’

Ik heb zelf last van angststoornissen, depressies en trauma’s. Deze hebben van allerlei oorzaken en gevolgen voor mij. Al vanaf jonge leeftijd heb ik last van angsten en depressies. De trauma’s heb ik ook al jong opgelopen, maar hier kreeg ik pas later last van.

Ik was als kind sowieso al best angstig, ik vond alles heel spannend, kon niet goed tegen veranderingen of verrassingen en had het liefst duidelijkheid, structuur en overzicht. Uiteindelijk, ook door schooltrauma’s die ik heb opgelopen heb ik 2 grote angststoornissen gehad.

Angststoornis 1 had ik in 4 Havo, toen ik 15 was. Ik ging naar een andere middelbare school in Nijmegen, omdat ik mezelf wilde worden en bang was dat ik dat op de andere middelbare school in het dorp waar ik woon niet mogelijk was. Ik herleefde oude trauma’s, kon moeilijk in contact komen met andere leeftijdsgenoten en zat midden in mijn sociale transitie. Je sociale transitie is de fase in je transitie waarin je je gaat kleden als het ‘’gewenste geslacht’’ en waarin sommige transpersonen graag willen worden aangesproken met de juiste naam en aanspreekvorm. In mijn gevoel dus Ive en hij/zijn/hem. De schoolgenoten waarmee ik van mijn 1ste middelbare school kwam kende mij nog als meisje, mijn oude naam en aanspreekvorm. Dit maakte het lastig, omdat zij moesten wennen en zich moesten aanpassen, maar de schoolgenoten die mij nieuw leerde kennen zagen mij al als jongen en spraken mij aan met Ive en hij/hem. Ik raakte steeds meer contact kwijt met mijn oude schoolgenoten en kon ook niet zo makkelijk in contact komen met de nieuwe schoolgenoten. Ik zat echt overal nog tussenin, om daar een mooi voorbeeld van te noemen: ‘’We waren bij de schoolfotograaf en die man zei tegen mij jongen ga jij daar maar even staan.’’ Ik kon mijn geluk absoluut niet op, maar klasgenoten zeiden ‘’Hij sprak je net aan als jongen vind je dat niet erg?’’ Ik moest mij ook nog omkleden in de dameskleedkamer en naar het damestoilet. Wij moesten de kleedkamer vaak delen met andere klassen, die dan weer zeiden ‘’wat doet die jongen in onze kleedkamer?’’

Het was mega verwarrend, ik hoorde nergens bij en ik mocht mijzelf niet zijn. Dit waren voor mij weer herbelevingen van mijn tijd op de basisschool. Hierdoor raakte ik in paniek en begon ik paniekaanvallen te krijgen, deze waren zo ontzettend eng! Ik kwam in een herbeleving in mijn hoofd, raakte in paniek, voelde mezelf alsof ik een hartaanval kreeg. Deze had ik echt constant als ik naar school moest, maar ook als ik ’s avonds moest gaan slapen en ’s ochtends als ik naar school moest. Na een tijd werd het zo erg dat ik niet meer alleen met de trein naar school durfde te reizen. Mijn moeder moest mij naar school brengen met de auto, dit deed zij iedere dag, omdat ik natuurlijk leerplicht had. Maar ook dit ging echt heel erg moeizaam, omdat ik soms gewoon alleen al 4 keer moest overgeven voordat ik überhaupt in de auto zat, mijn moeder kreeg het dan ook niet over haar hart om mij naar school te sturen.

In de periode daarna ging ik soms alleen naar school om met mijn persoonlijk begeleidster te praten die ik daar had, zij was een topper! Ze probeerde mij dan ook wel eens de lessen in te krijgen, maar dit lukte haar ook niet altijd. Ik haalde door alle omstandigheden het schooljaar niet en had 2 keuzes op dezelfde school 4 Havo overdoen of naar een kleinschalige school gaan waar ik 4 mavo zou gaan doen. Ik koos voor het laatste en werd daar begeleid door een heel goede vriend van mijn begeleidster van de school waar ik Havo 4 volgde. Op deze school werd ik zo’n ander persoon! Mijn paniekaanvallen werden minder, omdat ik meer begeleiding kreeg van mijn begeleider en mentor, maar ook omdat ik weer vrienden maakte, mezelf kon zijn en niet meer gepest werd! Ik heb op de school bijna niemand verteld dat ik transgender was, er zaten ook dorpsgenoten op, maar die hebben het ook niet verteld. Langzamerhand kwamen mensen er wel achter, maar zij pesten mij niet en behandelde mij niet anders!

Dat was dus mijn eerste angststoornis, al een heel verhaal op zich, maar er kwam er nog 1. Deze ga ik ook nog benoemen in een aparte blog, over mijn trauma’s en depressies zullen andere blogs verschijnen!

Je kan echt beter leren omgaan met je angststoornis door hulp! Schaam je niet! Heeft dit iets bij je getriggerd? Je kan altijd chatten met 113 (www.113.nl) of bellen naar 0800-0113

Doe mee met de conversatie

1 reactie

  1. Hey Ive,
    Mooie blog en heel herkenbaar. Zelf ook een angststoornis gehad en last van paniekaanvallen. Heel eng inderdaad! Maar met de goede hulp kom je daar uit en dat voelt als een bevrijding. Er over schrijven of praten helpt vaak ook al.
    Mijn psycholoog zei ooit tegen me: keep your true colors. En dat is waar: zodra je die kwijtraakt raak je uit balans. Dus: ben wie je bent, leef je eigen leven!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *